...يادش بخير يه روزايي همين دور و برا خونه اي داشتيم

اولين پستمون اين بود:

"تو مي داني... و مي داني که من، بي تو ومهر تو، مي ميرم تو دستش را بگير تا او نترسد از سياهي ها، سختي ها، دورنگي ها و بداند دوستش داري، دوستت دارم خداي مهرباني ها!"

و چقدر اين روزها مناسبت داره...

شاگردی از بزرگی پرسید: «آیا خوب است همه انسان ها مرا دوست بدارند؟»

گفت: نه!

پرسید: «آیا خوب است که همه انسان ها از من متنفر باشند؟»

گفت: نه!

پرسید: پس چگونه باشم؟!

پاسخ شنید: «آن چنان که خوبان تو را دوست بدارند و بدان از تو متنفر باشند»

اولش همه شکل هم هستيم کوچولو و کچل...

حتي صداهامون هم شبيه به هم ديگه س با اولين گريه بازي شروع مي شه...

هي بزرگ مي شيم، بزرگ و بزرگتر؛

اونقدر بزرگ که يادمون مي ره يه روز کوچولو بوديم.

ديگه هيچ چيزمون شبيه به هم نيست. حتي صداهامون

گاهي با هم مي خنديم، گاهي به هم!

اينجا ديگه بازي به نيمه رسيده:

واسه بردن بازي روي نيمه ي دوم نمي شه خيلي حساب کرد...

گاهي بايد براي بردن بازي بين دو نيمه دوباره متولد شد....

همه چیز گاه اگر کمی تیره می نماید...

باز روشن می شود زود

تنها فراموش مکن این حقیقتی است :

بارانی باید، تا که رنگین کمانی برآید

و لیمو هایی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود

و گاه روزهایی در زحمت

تا که از ما، انسان هایی توانا بسازد.

خورشید دوباره خواهد درخشید، زود

خواهی دید.