***

یک روز سوراخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد، شخصی نششست و چند ساعت به

 جدال پروانه برای خارج شدن از سوراخ کوچک ایجاد شده در پیله نگاه کرد، دلش

سوخت و تصمیم گرفت کمکی کند تا پروانه از این وضعیت رها شود. به کمک

آن شخص پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما بدنش ضعیف بود و بال هایش

چروک بود. او باز هم به تماشای پروانه ادامه داد، چون انتظار داشت که بال

های پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت کنند. اما هیچ

اتفاقی نیفتاد. پروانه بیچاره بقیه عمرش را خزید و هرگز نتوانست پرواز کند!

چیزی که آن شخص با همه ی مهربانیش نمی دانست این بود که پیله و تلاش

لازم برای خروج از آن، راهی بود که خدا برای خروج مایعاتی از بدن پروانه به بال

هایش قرار داده بود تا پروانه پس از گذراندن مراحل سخت خروج از پیله بتواند

پرواز کند.

نزدیک،دور

                      سیر، گرسنه

                                                   رها، اسیر

                                                                               دلتنگ، شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا، مباد!

مفهوم مرگ من

             در راه سرافرازی تو، در کنار تو مفهوم زندگی ست.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

             با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن.

جان فدای آن توانایی که ما را آفرید

وز برای رهنمایی انبیا را آفرید

ما همه بیمار دل بودیم و رنجور گناه

آن طبیب درد بی درمان دوا را آفرید

تا صفا یابد دل ما همره اشک نیاز

لحظه های گرم شب های دعا را آفرید

بر سر ما بی ستون زد خیمه ای فیروزه رنگ

پرستاره آبی گنبد نما را آفرید

مستی بس تاک را بر پرده ی صد رنگ ریخت

چشم عاشق کش نگاه دلربا را آفرید

تا پریشانی بیاموزد به زلف دلبران

از نسیم صد سحر باد صبا را آفرید

از برای شام تارم شبچراغی خواستم

برق مهرش پرتو افکن شد سها را آفرید

نازنینان بی وفایی را زخویش آموختند

ورنه گرداننده ی دل ها وفا را آفرید

ای سیه چشمان نهال عمرتان سر سبز باد

نازم آن صورتگری کز گل شما را آفرید!

* * *

بازم تقدیمی  فک کنم باید اسم وبلاگ رو عوض کنیم بذاریم "تقدیمی ها"  ولی خب این یکی ویژه س (مثل بقیه) این شعر خوشکل تقدیم می شه به... اوووووووم.... به... آها یادم اومد  ولی تا شعر رو نخونی نمی گم

 گل من پرپر نشوی!

که بلبلی در باز شدن غنچه ی لبخند تو،

زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی!

که چشمی در پرتو پیوند تو،

به دیدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشکنی!

که دلی در رویش امیدوار تو،

دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی!

که شاخه ی آفتاب گردانی به جست وجوی تو،

سر برداشته است.

 نمی دونم خوندی یا نه، ولی من رو حرفم هستم. این شعر ویژه ی یه مژده نامی هستش که بر حسب اتفاق من می شناسمش خب اگه یه کم فکر کنید شاید شما هم بشناسیدش...  حالا چرا ویژه شده... می گم . خب یه چیزی حدود شصتاد، نود سال پیش ( البته اگه اطلاعات رسیده درست باشه) تو همچین شبی قرار بود که فردا، یه موجود کوچولو موچولو به خونواده اضافه بشه که شد.  نمی تونم بگم:" اونروز اگه می دونستن که قراره این بشه اونقدر چشم انتظار نمی شدن"  پس من چی بگم؟؟؟چیزی نمی گم تا بعداً... اوه..... داشت یادم می رفت بگم:

تولدت مبارک هزار بار

وی نام تو رو شنگر شام و سحر من

در عطر چمن های جهان بوی تو دیدم

در برگ درختان سر گیسوی تو دیدم

غم نیست کسی را که دلش سوی خدا بود

در خلوت خود شب همه شب مست دعا بود

هر جا نگرم یار تویی جز تو کسی نیست

از غم نفسم سوخت ولی همنفسی نیست

محروم کسی کز تو جدا بود و ندانست

در گوش دلش از تو صدا بود و ندانست

هر پل که مرا از تو جدا کرد شکستم

هر رشته نه پیوند تو را داشت گسستم

راه تو مرا از ره بیگانه جدا کرد

یاد تو مرا از غم بیهوده رها کرد

من بی کسم و جز تو خدایی که ندارم

گر از سر کویت بروم رو به که آرم؟

این است امانتی که بر دوش آدم سنگینی می کند

و این است آن پیمانی که در نخستین بامداد  خلقت با

خدا

بستیم و خلافت او را در کویر زمین متعهد کردیم

ما برای همین هبوط کردیم و این چنین است که به سوی او باز می گردیم.

* * *

نمی دونستم چی باید بنویسم... کلمه ها تو ذهنم می رفتن و می یومدن

ولی نه! اونی نبودن که من می خواستم

کتابای شعرم دستم ولی نه، غیر ممکن بود انتخاب!

منم چشمامو بستم و از مهربونترین خواستم که خودش کمکم کنه تا ...

اینایی رو که می بینی انتخاب اونه نه من...

                                                                 تقدیم به تو

                                            تو گذشتی چو نسیم

                                  شهر از زمزمه ی شعر تو، لبریز است.

                                        تو فرو پژمردی، بی هنگام

                                 باغ، بی وسوسه ی عطر تو در پاییز است.

                                                     * * *

"سفر نامه"

یک قلعه پر از خاطر ویران

یک قلعه پر از قلب

یک قلعه پر از خوف

در پشت دریچه

قلبی ست سفالین و در آن برگ بسی عشق

جاری شده رویا

در ساقه گلها

رفتیم به آن خانه ی پر خمره ی خاموش

رفتیم به آن دانه که می جوشد از آن می

رفتیم به آن کیسه ی باروت که خوابیده به سکو

رفتیم به آن چاه که می روید از آن ماه

در آینه ی کوچک پیشانی اسبی

موجی به هوا خواست

بر نخل

خرمای خطر از خاطر دریاست

ما عکس گرفتیم

با خوشه حسرت

قلبی ست فشرده

آن دانه که با ضربدری گشته مشخص

تا چتر گشودم

باران خودش آمد

او منتظر دعوت من بود

اینک همه جا زمزمه گل

اینک همه جا همهمه ی سبزه و گندم

اینک همه جا رقص علف٬ موج و تلاطم

                                                * * *

                                                          آشنا

                                                          یعنی همخانه ی "من" در دیار "تنهایی" ،

                                                           هم میهن من در سرزمین غربت

"پروانه"

پروانه می توانست

چون دفتری گشوده شود روی هر گلی

گل نیز می توانست

 پروانه را بخواند

این دفتر گشوده به روی نسیم و باغ

از عشق و از طلب

شعر وحکایتی داشت 

ناگاه

توری فرود آمد و پروانه لغو شد...

اگه بهترین دوستم نیستی  ، بهترین دشمنم باش .  

اگه بهترین غمخوارم نیستی ، بهترین غمم باش .

هرچه هستی باش ، اما بهترین باش ،

تا در قلبم بهترین بمانی ... 

 ***

شاید زندگی آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتیم

اما حال که ناخواسته به آن دعوت شدیم  ،

تا می توانیم زیبا برقصیم ...

*** 

افسوس که عشق جاودانه نیست ،

عشق گل سرخی است که طاقت طوفان را ندارد

عشق خاطره سبزی است که از آمدن پاییز می ترسد ...

 بوسه زیباست نه برای هوس .

 پرنده زیباست نه در قفس .

 دوست داشتن زیباست نه برای لمس کردن     

                                            بلکه برای حس کردن

"امتداد عشق"

سکوت دست افکنده بر لبهایم

تنهایی در برابرم زانو میزند

چشمانم به امیدها خیره می شود

به موج های زندگی می اندیشم

و می اندیشم به خویش

از کجا عبور خواهم کرد ؟

آیا خواهم گذشت از انبوه سیاهی ؟

آیا خواهم شنید صدای پر زدن را ؟

انگار دنیا می خواهد بلغزد

گویا عمر تضمینی ندارد

از کجا بدانم دستهایم خواهد گرفت

شانه ای محکم را ؟

ابرها می گذرند

برگها می ریزند

زیر پاهامان شکافی است

پنهان زیر خاشاک تقدیر

اگرچه روزهای تازه می شکفند

ولی حضور من در این منحنی ثابت نخواهد ماند

بر پیشانی آسمان نوشته اند :

                            زندگی یک قدم است

                            تمام می شود همه چیز

                            آنچه در همسایگی خاک است می خشکد

                            ای آدم بکوش !

                            بکوش که رقص تو از پا خواهد افتاد

                            امتداد عشق نامشخص است

                            گام بردار از پشت خانه خوابها 

                            به سراغ ریشه های حیات 

                                                برج معراج همین نزدیکی است