تحقير روح

 هفت بار روح خويش را به تحقير و مسخره گرفتم:

بار اول؛ آن هنگام كه ديدم براي بلند شدن تظاهر به افتادگي مي كند.

بار دوم؛ آن هنگام كه ديدم پيش لنگها لنگ لنگان راه مي رود.

بار سوم؛ آن هنگام كه بين سهل و دشوار مخير شد و سهل را برگزيد.

بارچهارم؛ آن هنگام كه گناهي مرتكب شد و براي تسليت و تسكين خويش

 گفت: ديگران نيز مرتكب گناه مي شوند.

بار پنجم؛ آنچه را كه برايش پيش آمده بود،حمل بر ناتواني خويش كرد،اما

صبر بر آن پيش آمد را به توانايي خويش نسبت داد.

بار ششم؛ آن هنگام كه چهره اي زشت را تحقير كرد، حال آنكه آن چهره به

 تحقيق نقابي از نقابهاي خودش بود.

و هفتمين بار؛ وقتي كه زبان به ترنم مدح و ثنا گماشت و آن را فضيلتي

 انگاشت.

                                                                           "جبران خليل جبران"

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور          کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن             وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

دورگردون گر دو روزی بر مراد ما نگشت                دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

گربهار عمر باشد باز بر تخت چمن                      چتر گل در سرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند                 چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نئی زاسرارغیب         باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم            سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید    هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب                      جمله می داند خدای حال گردان غم مخور

حافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تار                    تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

         زیباترین آسمان فقط در نگاه تو جلوه می کند من برای لبخندت دلتنگم و برای تمام حرفهایت

                 کاغذهایی از جنس خاطره تدارک دیده ام صدای تو ترنم باران است. هرگز از تو 

                       خسته نشده ام و هرگز جز برای تو زندگی نکرده ام تو می روی و شاید

                            به من نیندیشی ولی هر تپش قلب من به یاد توست.  

خیلی حرفا رو نمی شه تو کلمات خلاصه کرد مثل دلتنگی، مثل دوری...

نمی دونم چه طور احساسم رو بیان کنم ولی فقط همینو بگم که خیلی دلم گرفته اس خیلی...

می دونید یه آیه از قرآن هست که همیشه توی شرایط سخت کمکم کرده پیشنهاد می کنم به خاطر بسپاریدش

چون واقعا آرامش دهنده است و الان که به اندازه ی یه دنیا دلتنگم باز هم همین آیه ی مقدسه که  آرومم می کنه.

*ان مع العسریسرا*

(و با هر سختی آسانی است)

  التماس دعا.        

بسم الله الرحمن الرحیم

انا اعطیناک الکوثر* فصل لربّک وانحر*

انّ شانئک هو الابتر*

 به نام خداوند بخشندهء مهربان

(ای رسول گرامی) ما تو را کوثر(عطای بسیار) بخشیدیم* پس تو هم برای خدا به نماز

و قربانی بپرداز* که محققا تو دشمن بدگوی تو مقطوع النسل است*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

میلاد بزرگ بانوی دو عالم و روز زن مبارک

خــدایـا

آتش مقدس "شک" را

 آنچنان در من بیفروز

تا همه ی یقین هایی را که در من نقش کرده اند، بسوزد

و آنگاه از پس توده ی این خاکستر،

لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی،

شسته از هر غبار طلوع کند

. . .

                                                           دکتر علی شریعتی

"جوانی"

جوانی داستانی بود

پریشان داستان بی سرانجامی

غم آگین غصه تلخی که از یادش هراسانم

به غفلت رفت از دستم

وزین غفلت پشیمانم

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یکی طفل کبوترباز

سرودی داشت آن مرغک

که از بانگ سرودش مست بودم، شادمان بودم

به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوایی داشت، حالی داشت

گاه و بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یکی طفل کبوتر باز

که او را هر زمان با شوق آب و دانه می دادم

پر و بال لطیفش را به لبها شانه می کردم

و او را روی چشم و سینه خود خانه می دادم

ولی افسوس، هزار افسوس

یکی روز آن کبوتر از کفم پر زد....

ز پیشم همچنان تیر شهابی، تند بالا رفت

به سوی آسمانها رفت، فغان کردم

نگاهم را چنان صیاد دنبالش روان کردم

ولی او کم کمک چون نقطه شد وز دیده پنهان شد

کنون دور از کبوتر لانه خالی، آسمان خالیست

به سوی آسمان چون بنگرم تا کهکشان خالیست

منم آن طفل دیروزین که اینک در غم هم نغمه ای با چشم تر مانده....

درون آشیان زان همنوای گرمخو، یک مشت پر مانده

پر او چیست دانی؟ هاله موی سپید من....

فضای آشیان خالیست

چه هست آن آشیان؟ ویران دلم....

ویرانه عشق و امید من.

هزار افسوس هزار اندوه! جوانی رفت، شادی رفت، روح زندگانی رفت

غم آمد، ماتم آمد، دشمن عشق و امید آمد

کنون من مانده ام تنها

زشهر دل گریزان، رهنورد هر بیابانم

سزاپا حیرتم، درمانده ام، همرنگ اندوهم

چنان گم کرده فرزندی به صحرای بیکسی، هم صحبت کوهم...

صدا سر دهم در کوه...

کجایید ای جوانی، شادکامی، کامرانی ها؟!

جواب آید به صد اندوه:

                  کجایید ای جوانی، شادکامی، کامرانی ها....؟!

*تقدیم به آنکس که می دانم، نمی دانم کیست...

_ هنوز هر غروب

          به انتظار شنیدن صدای سکوت

                      می روم به انتظار لحظه ها!

                                                     چه سود...

_هنوز هر غروب

          می روم به پیکار ثانیه های حسود

                              تا در میدان مرگ غرور

                                    بشنوم از صدایی دور

                                             دوستت دارم هنوز

_هنوز هر غروب

          با التهاب می نگرم دورادور

                                     رابط پیام را!

به یاد آن دروغ تلخ

  که گفت غرور من با اخم

                      فراموش کن مرا

                                   ای به یاد آورنده ی زخم...

                                                                           آزی گلی