دلم را سپردم به بنگاه دنيا
و هي آگهي دادم اينجا و آنجا
و هر روز
براي دلم
مشتري آمد و رفت
و هي اين و آن
سرسري آمد و رفت
ولي هيچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسي قفل قلب مرا وا نکرد
يکي گفت
چرا اين اتاق
پر از دود و آه است
يکي گفت:
چه ديوارهايش سياه است
يکي گفت:
چرا نور اينجا کم است
و آن ديگري گفت
و انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است
و رفتند و بعدش
دلم ماند بي مشتري
ومن تازه آن وقت گفتم
خدايا تو قلب مرا مي خري؟
و فرداي آن روز
خدا آمد و توي قلبم نشست
و در را به روي همه
پشت خود بست
و من روي آن در نوشتم
ببخشيد، ديگر
براي شما جا نداريم
از اين پس به جز او
کسي را نداريم ....

عزیزا با یاد و نام او که تو را زندگی جاودان بخشید، آغاز خواهم کرد. در خاطری که تویی، دیگران فراموشند.

پروانه ای از اعماق قلب من برخاست و همراه با فرشتگان به آسمان پرید و هر چه بالا و بالاتر رفت، بزرگ و بزرگتر و عزیز و عزیزتر شد.

و از آن پس آسمان پر ستاره، سرشار از عطر پروانه شد.

هم اینک سراسر آسمان را سفر کرده است، اما آن پروانه قلب مرا تا ابد ترک نخواهد کرد.

مرگ تلخ است و از آن تلخ تر مرگ عشق است که بی او در هر لحظه هزار بار مردن است.

مرگ، چهره ی زیبای او را بوسیده و او را چونان برگ پاییز زرد کرده بود... اما برای من تا آخرین روز خدا سبز و بهاری خواهد ماند.

دریغ که در این جانگدازترین لحظه ی زندگی نه می توانی با او بروی و نه می توانی با او بمانی. تنها با نگاهی، اشکی، وداعی، افسوسی، آهی و ســکــــوت و ســکـوت و سکوت... او را برای همیشه و با تمام خاطرات سبزش به آغوش سرد خاک می سپاری.

چرا که من سیاهم و زمینی، او سپید و آسمانی؛ و چه زجر آور است کسی را که با او جانی را جدایی، نتوانی برای آخرین بار و با آنهمه احساس که تمام سلولهای بدنت او را می طلبند در اغوش بگیری و حرفهای ناگفته ات را برای جسم بی روحش بگویی و تنا یادگاری او که همیشه برایت خواهد ماند، آخرین نگاه اوست.

اینک بین ما دیوارهای سنگی و فاصله ی دیدار به درازای یک عمر است و جان تنها بهائیست برای دیدار تازه کردن.

نازنین! امیدوارم، روزگارت گر بی من بگذرد خوش باد، ای طلایی رنگ... ای تو را چشمان من دلتنگ...